Υπάρχουν βραδιές που χρειάζονται πολλά λόγια.
Αρκεί να περπατήσεις στους δρόμους μιας πόλης και να δεις ανθρώπους να βγαίνουν στα μπαλκόνια τους. Να ακούσεις μουσικές από διαφορετικούς τόπους. Να δεις παιδιά, νέους και μεγαλύτερους να χορεύουν. Να συναντήσεις ανθρώπους που ήρθαν από μακριά και μέσα σε λίγες ώρες έγιναν μια παρέα.
Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε το 4ο Φεστιβάλ Χορού και Λαογραφίας της Έδεσσας, μια διοργάνωση που για ακόμη μία χρονιά απέδειξε πως ο πολιτισμός δεν είναι απλώς μια εκδήλωση.
Είναι άνθρωποι.
Είναι χρόνος.
Είναι εθελοντισμός.
Είναι παράδοση.
Και πάνω απ’ όλα είναι η ανάγκη του ανθρώπου να συναντήσει τον άλλον.
Από τον πεζόδρομο μέχρι το Κιουπρί
Η τελευταία ημέρα είχε κάτι ξεχωριστό.
Η μεγάλη πατινάδα ξεκίνησε από τον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης, πέρασε από τα μικρά καταρρακτάκια, συνέχισε από την Αριστοτέλους και την Ίωνος Δραγούμη και κατευθύνθηκε προς το πάρκο Κιουπρί.
Χορευτικά τμήματα με διαφορετικές φορεσιές, διαφορετικές μουσικές και διαφορετικές καταβολές έγιναν για λίγο ένα.
Και ήταν όμορφο να βλέπεις τους Εδεσσαίους και τις Εδεσσαίες να βγαίνουν στα μπαλκόνια τους για να παρακολουθήσουν την πομπή.
Άνθρωποι στα πεζοδρόμια, παιδιά να κοιτούν με θαυμασμό, χαμόγελα, μουσικές και χορευτές να περνούν μπροστά από τις γειτονιές της πόλης.
Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλα λόγια, η παράδοση βγήκε από τον χώρο της εκδήλωσης και περπάτησε μέσα στην ίδια την πόλη.
Στο πάρκο Κιουπρί ακολούθησε μια πραγματική πανδαισία χρωμάτων, μουσικής και χορού.
Αλλά, αν θέλουμε να κρατήσουμε μία εικόνα από όλα αυτά, δεν θα είναι μόνο οι όμορφες φιγούρες των χορευτών.
Θα είναι οι άνθρωποι.
Οι ζεστές καρδιές.
Οι αγκαλιές.
Οι φιλίες που δημιουργήθηκαν.
Η επικοινωνία ανθρώπων από διαφορετικούς τόπους και διαφορετικές κουλτούρες.
Γιατί αυτό είναι ο πολιτισμός όταν λειτουργεί όπως πρέπει.
Δεν χωρίζει.
Ενώνει.
Οι φιλοξενούμενοι που έφεραν μαζί τους τον δικό τους τόπο
Στην τρίτη και τελευταία ημέρα του Φεστιβάλ, η Έδεσσα υποδέχθηκε ανθρώπους και συλλόγους από διαφορετικές γωνιές.
Από την Κύπρο, ο Πολιτιστικός Όμιλος Θ.Ο.Ι. Αυγόρου.
Από τη Σερβία, το KUD Mihajlovac – Kantakuzina, που έφερε μαζί του τη δική του μουσική και χορευτική παράδοση.
Από την Ηγουμενίτσα, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Οικισμού Εθνικής Αντίστασης, ένας σύλλογος που ιδρύθηκε το 2017 και δραστηριοποιείται στην πολιτιστική, πνευματική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανάπτυξη της περιοχής.
Ένας σύλλογος με τμήματα παραδοσιακών χορών για όλες τις ηλικίες, παραδοσιακής μουσικής ενηλίκων και το φωνητικό σύνολο «Αναίρεση».
Οι άνθρωποί του παρουσίασαν χορούς και τραγούδια από την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου.
Και φυσικά, ξεχωριστή θέση είχε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σουλίου Πατρών, που ιδρύθηκε το 1990 και εδώ και δεκαετίες αποτελεί σημείο αναφοράς για την περιοχή του.
Ένας σύλλογος που έχει επικεντρώσει τη δράση του στην ελληνική χορευτική παράδοση, στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό και στις αξίες που αυτός πρεσβεύει.
Με ιδιαίτερη αγάπη για την παράδοση διοργανώνει κάθε χρόνο το δικό του Φεστιβάλ Λαϊκού Χορού, φιλοξενώντας συλλόγους από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας.
Στην Έδεσσα μάλιστα παρουσίασε την αναπαράσταση του εθίμου του γάμου, «Τα Προικιά», όπως αυτό βιώνεται στα χωριά στη ρίζα του Παναχαϊκού όρους, όπως το Πουρναρόκαστρο, το Σούλι και το Καστρίτσι, μαζί με τα τραγούδια της τάβλας.
Κάθε σύλλογος έφερε μαζί του κάτι περισσότερο από ένα χορευτικό πρόγραμμα.
Έφερε τον τόπο του.
Την ιστορία του.
Τις φορεσιές του.
Τα τραγούδια του.
Τη μνήμη των ανθρώπων του.
Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει έναν πολιτιστικό σύλλογο τόσο σημαντικό.
Η ορχήστρα που έδωσε τον δικό της ρυθμό
Και φυσικά, μια τέτοια βραδιά δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς μουσική.
Η εξαιρετική ορχήστρα «Ήχος Αλμωπίας» έδωσε τον δικό της ρυθμό στη βραδιά και συνόδευσε τους χορευτές σε ένα ταξίδι στην ελληνική μουσική παράδοση.
Γιατί ο παραδοσιακός χορός χωρίς μουσική είναι σαν να λείπει η καρδιά από το σώμα.
Και εκείνη τη βραδιά η καρδιά χτύπησε δυνατά.
Πίσω από όλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι
Κάπου εδώ όμως πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάμε μόνο τη σκηνή.
Γιατί πίσω από κάθε χορευτή που βλέπουμε, υπάρχει ένας άνθρωπος που έκανε πρόβα.
Πίσω από κάθε φορεσιά υπάρχει κάποιος που τη φρόντισε.
Πίσω από κάθε εκδήλωση υπάρχουν άνθρωποι που έτρεξαν, έστησαν, κουβάλησαν, φιλοξένησαν, οργάνωσαν, καθάρισαν και έμειναν μέχρι το τέλος.
Και πίσω από το 4ο Φεστιβάλ Χορού και Λαογραφίας υπάρχει η Εδεσσαϊκή Λαογραφική Εστία.
Ένας σύλλογος που στηρίζεται στον εθελοντισμό, στην παράδοση και στην προσφορά.
Και αυτό αξίζει να αναδεικνύεται.
Γιατί σήμερα, σε μια εποχή που πολλές φορές όλα μετατρέπονται σε κόστος, αμοιβή και ανταπόδοση, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που προσφέρουν επειδή απλώς αγαπούν αυτό που κάνουν.
Και η Εδεσσαϊκή Λαογραφική Εστία έχει αποδείξει ότι ο πολιτισμός μπορεί να έχει και μια ακόμη διάσταση :
την κοινωνική προσφορά.
Είναι όμως εκεί.
Έτοιμοι να βοηθήσουν.
Η παρουσία της ΕΔΟΜΑΚ και η παροχή ιατρικής υποστήριξης αποτελεί ένα ακόμη σημαντικό κομμάτι της διοργάνωσης.
Γιατί η ασφάλεια μιας εκδήλωσης δεν είναι αυτονόητη.
Κάποιοι άνθρωποι πρέπει να βρίσκονται εκεί, διαθέσιμοι, σε περίπτωση που χρειαστεί η βοήθειά τους.
Και γι’ αυτό τους αξίζει ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Γιατί αξίζει να είσαι μέλος ενός πολιτιστικού συλλόγου
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μήνυμα αυτού του Φεστιβάλ.
Να συμμετέχεις.
Να χορεύεις.
Να μαθαίνεις.
Να γνωρίζεις ανθρώπους.
Να ταξιδεύεις.
Να φοράς τη φορεσιά του τόπου σου και να αισθάνεσαι ότι κουβαλάς μαζί σου κάτι από τους ανθρώπους που έζησαν πριν από εσένα.
Να μεγαλώνουν τα παιδιά μαθαίνοντας ότι η παράδοση και ο πολιτισμός δεν είναι κάτι που υπάρχει μόνο στα βιβλία.
Είναι ζωντανός.
Τον χορεύεις.
Τον τραγουδάς.
Τον μεταφέρεις στον επόμενο.
Και μέσα σε έναν πολιτιστικό σύλλογο ένα παιδί δεν μαθαίνει μόνο βήματα.
Μαθαίνει συνεργασία.
Σεβασμό.
Πειθαρχία.
Φιλία.
Παρέα.
Προσφορά.
Μαθαίνει να ανήκει κάπου χωρίς να χάνει τη δική του ταυτότητα.
Και κάπου εδώ μπαίνει και το Edessanews
Εδώ θα μας επιτρέψετε μια μικρή προσωπική παρένθεση.
Το Edessanews βρίσκεται στο πλευρό των πολιτιστικών συλλόγων εδώ και 14 χρόνια.
Και πριν από τα 14 χρόνια συν έξι χρόνια, μαζί με την εφημερίδα «Ο Εδεσσαίος», συνεχίζουμε αυτή την προσπάθεια εδώ και 20 συναπτά χρόνια.
Αφιλοκερδώς.
Με κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο και πλούσιο φωτορεπορτάζ.
Όχι επειδή περιμένουμε κάτι.
Αλλά επειδή έτσι αντιλαμβανόμαστε τον εθελοντισμό.
Για εμάς η προσφορά στον πολιτισμό, όταν δεν υπάρχει από πίσω οικονομική μπίζνα για να καρπωθεί κάποιος χρήματα, δεν χρειάζεται τιμολόγιο.
Χρειάζεται καρδιά.
Και μπορεί να είμαστε, όπως λέμε καμιά φορά μεταξύ μας, «φτωχαδάκια» και μπατήριδες, αλλά έχουμε ακόμη καρδιά μικρού παιδιού.
Και αυτή την καρδιά δεν σκοπεύουμε να την αλλάξουμε.
Την Εδεσσαϊκή Λαογραφική Εστία την ακολουθούμε χωρίς αντίτιμο, όπως και όλους τους πολιτιστικούς συλλόγους της πόλης μας που γνωρίζουμε και βλέπουμε ότι πίσω από τη δράση τους υπάρχει πραγματική προσφορά.
Και αυτή την προσφορά θέλουμε να τη στηρίζουμε.
Μας έχουν καλέσει στο Νέο Σούλι Πατρών.
Μας έχουν καλέσει στην Αγία Νάπα.
Μας έχουν καλέσει στη Σερβία.
Μας έχουν καλέσει στην Ηγουμενίτσα.
Και σε άλλους τόπους.
Και τους ευχαριστούμε πραγματικά.
Γιατί όταν ένας σύλλογος βλέπει τη δουλειά σου και σου λέει «έλα μαζί μας», αυτό έχει για εμάς μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε νούμερο.
Η προβολή όμως δεν είναι δεδομένη
Και εδώ κλείνουμε ένα κεφάλαιο.
Το λέμε ξεκάθαρα, χωρίς υπαινιγμούς και χωρίς να έχουμε προσωπικά με κανέναν.
Δεν έχουμε απολύτως τίποτα με τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού Ηλία Τόση, μια χαρά παλληκάρι είναι, ούτε με οποιονδήποτε άλλον αιρετό.
Όμως άλλο ο πολιτισμός και άλλο η πολιτική προβολή.
Άλλο η εθελοντική δημοσιογραφική κάλυψη μιας δράσης και άλλο η προσωπική προβολή ενός δημάρχου, ενός αντιδημάρχου ή ενός δημοτικού συμβούλου.
Η προβολή των αιρετών δεν είναι δεδομένη.
Δεν θεωρούμε ότι επειδή κάποιος είναι σε μια θεσμική θέση πρέπει αυτομάτως να βρίσκεται σε κάθε φωτογραφία και σε κάθε δημοσίευμά μας.
Χθες, για παράδειγμα, επιλέξαμε συνειδητά να μην προβάλουμε και να μην αναφέρουμε τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού.
Όχι από εμπάθεια.
Αλλά για να θυμίσουμε κάτι πολύ απλό σε όλους τους πολιτικούς.
Δεν είμαστε δεδομένοι.
Γίνεται να πας σε 10 καταστήματα και να αγοράζεις υπηρεσίες ή προϊόντα και να μην δώσεις χρήματα; Όχι. Φαντάσου να πίνεις καφέ και επειδή είσαι ο αντιδήμαρχος ή ο δήμαρχος να τους πεις έχω θέση ευθύνης και έτσι δεν πληρώνω τίποτε στη ζωή μου ή τα χρεώνω στον Δήμο αντί για την τσέπη μου.
Και ακόμη περισσότερο :
Αν κάποτε υπάρξει οικονομική συνεργασία, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος αγοράζει τη δημοσιογραφική μας άποψη.
Δεν πρόκειται να γράψουμε «σάλτσες».
Δεν πρόκειται να χαϊδέψουμε αυτιά.
Δεν πρόκειται να γράψουμε ότι όλα είναι υπέροχα επειδή κάποιος πλήρωσε.
Θα γράψουμε αυτό που βλέπουμε κι ας πληρωθήκαμε.
Με αντικειμενικότητα.
Με τη δική μας ευθύνη.
Και με το δικαίωμα να λέμε και τα καλά και τα κακά.
Σε ένα συμπόσιο, ο Μέγας Αλέξανδρος ζήτησε από τον ιστορικό του, Καλλισθένη, να βγάλει έναν λόγο με τα «καλά» και έναν με τα «κακά» των Μακεδόνων. Όταν ο Καλλισθένης έκανε μια σκληρή, δημόσια επίθεση στην εξουσία του βασιλιά, ο Αλέξανδρος εξοργίστηκε παρότι ο ίδιος του το ζήτησε. Με την πρώτη αφορμή, τον έκλεισε σιδηροδέσμιο σε κλουβί, όπου ο ιστορικός άφησε την τελευταία του πνοή.
Και μπορεί από το συγκεκριμένο γεγονός να έχουν περάσει πολλά χρόνια, όμως το νόημά της παραμένει διαχρονικό :
η δημοσιογραφία δεν μπορεί να είναι εγκώμιο κατά παραγγελία και η αλήθεια ή η κατά παραγγελία παραποιημένη αλήθεια πάντα πονάει, ακόμη και γι’αυτόν που τη γράφει.
Δεν μας ενδιαφέρει να πάρουμε δημοτικό χρήμα γιατί προέρχεται από φόρους των συμπολιτών μας.
Θέλεις να σε προβάλουμε ω δημοτικέ σύμβουλε; Το πληρώνεις άμεσα από την τσέπη σου κανονικά με τιμολόγιο και όλα τα νόμιμα, γιατί προβάλω εσένα και όχι τον Δήμο. Αλλιώς μην μουτρώνεις, δεν είμαι σε κανέναν υποχρεωμένος να τον προβάλω αφιλοκερδώς. Αυτός είμαι και σε όποιον αρέσει. Δεν ήμουν πιο πριν αστυνομικός, ούτε πυροσβέστης, ούτε κάτι άλλο για να παίρνω σύνταξη. Αν είναι να σκίσω το πτυχίο δημοσιογραφίας και να γίνω αστυνομικός, πυροσβέστης ή κάτι άλλο. Δεν είμαι ούτε συνταξιούχος για να λέω μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει και έχω πάντα εισόδημα. Από 22 ετών μετά τις σπουδές ασχολούμαι αποκλειστικά και μόνον με το λειτούργημα της δημοσιογραφίας. Ούτε θα φάω τη θέση κάποιου χωρίς να το σπουδάσω. Μακάρι να με προκαλέσει κάποιος γιατί μετά θα γράψω ολόκληρες σελίδες και θα στεναχωρηθεί όλη η πόλη και όλη η δημοτική Αρχή θα με μισήσει όπως τον Καλλισθένη κάτι που δεν γουστάρω αλλά θα το κάνω με επιχειρήματα και αποδείξεις.
Και κάτι τελευταίο.
Μπορεί ένα δημοσίευμά μας να πάρει χίλια likes.
Μπορεί να πάρει εκατό.
Μπορεί να πάρει δέκα.
Μπορεί να μην πάρει κανένα.
Δεν μας ενδιαφέρει καθόλου.
Άνθρωποι που μας εμπιστεύονται.
Άνθρωποι που μας στέλνουν μια φωτογραφία.
Έναν χαιρετισμό.
Μια πληροφορία.
Μια πρόσκληση.
Και κυρίως άνθρωποι που μας λένε:
«Ελάτε να μας καλύψετε».
Αυτό είναι η δική μας ανταμοιβή.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ
Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους χορευτές και τους μουσικούς.
Στους συλλόγους που ταξίδεψαν μέχρι την Έδεσσα.
Στους εθελοντές της Εδεσσαϊκής Λαογραφικής Εστίας.
Στην ΕΔΟΜΑΚ για την ιατρική υποστήριξη.
Στην ορχήστρα «Ήχος Αλμωπίας».
Σε όλους όσοι εργάστηκαν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος των εκδηλώσεων.
Και φυσικά σε όλους τους συμπολίτες μας που βγήκαν από τα σπίτια τους και αγκάλιασαν αυτή τη μεγάλη γιορτή.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Περιφερειακός Σύμβουλος Θωμάς Χατζηηλιάδης, ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Ισότητας Ηλίας Τόσης, ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων και Υποδομών Αντώνης Κυρμίζογλου, ο αντιδήμαρχος Πρασίνου Τρύφων Νίκου, η δημοτική σύμβουλος Ελένη Λαζάρου, ο πρόεδρος της ΔΕΥΑ Έδεσσας Θεόδωρος Αποστόλου και η τοπική σύμβουλος Μαρία Παππά, ενώ ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στη βοήθεια που δόθηκε από τους ανθρώπους του Δήμου για την ομαλή διεξαγωγή της διοργάνωσης.
Και κάπως έτσι, μέσα στο πάρκο Κιουπρί, η Έδεσσα έστειλε ένα πολύ απλό μήνυμα.
Ένα μήνυμα που δεν χρειάζεται μετάφραση.
Μπορούν άνθρωποι από διαφορετικούς τόπους, διαφορετικές χώρες και διαφορετικές κουλτούρες να συναντηθούν και να χορέψουν μαζί.
Μπορούν να γνωριστούν.
Να γίνουν φίλοι.
Να αγκαλιαστούν.
Να μοιραστούν τη μουσική τους.
Και για λίγες ώρες να θυμηθούμε όλοι ότι υπάρχουν πράγματα πολύ σημαντικότερα από τα likes, τις αντιπαραθέσεις, τις καρέκλες και την προσωπική προβολή.
Η αγάπη.
Η προσφορά.
Ο πολιτισμός.
Η ανθρωπιά.
Αυτό κρατάμε από το 4ο Φεστιβάλ Χορού και Λαογραφίας.
Και κάπου εδώ, για εμάς, κλείνει αυτό το κεφάλαιο.
Το Edessanews θα συνεχίσει να βρίσκεται εκεί όπου υπάρχει πραγματική προσφορά.
Χωρίς να ζητά ανταλλάγματα.
Χωρίς να περιμένει χειροκρότημα.
Χωρίς να μετράει likes.
Με μια κάμερα, μια φωτογραφική μηχανή, ένα βήμα και —κυρίως— με την ίδια καρδιά.
Γιατί έτσι γεννηθήκαμε.
Και έτσι θα συνεχίσουμε.
Με αγάπη, σεβασμό και αλήθεια.
