Ζούμε σε μια εποχή έντονης διάψευσης, αμφισβήτησης και έκπτωσης των ιδεολογημάτων, όπου καμιά ιδεολογία δεν συνεγείρει ούτε κινητοποιεί τους πολίτες. Εποχή παρατεταμένης πνευματικής κόπωσης όπου το ευτράπελο, η αμετροέπεια και το χυδαίο γνωρίζουν ημέρες λαμπρής δόξης. Εποχή που ο πολιτικός ορθολογισμός λοιδορείται από τους εκφραστές του πολιτικού δογματισμού, τους μανιχαϊστές του λαϊκισμού και τους γραφικούς «διανοούμενους» των ηλεκτρονικών μέσων και του διαδικτύου. Άλλως, εκείνους τους επαγγελματίες «επαναστάτες» με το ρηχό, κυνικό, πολιτικό λόγο και την αμετάλλακτη πολιτική συμπεριφορά στο χρόνο. Ήτοι όσους πιστεύουν ότι κατέχουν ή κομίζουν τη μοναδική αλήθεια. Εποχή που όπως λέει ο Θουκυδίδης, «Εκ του ασφαλούς διατυπώνουμε απόψεις, ενώ υστερούμε, λόγω δέους, στην πραγμάτωσή τους». Σε κάθε περίπτωση, δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες οι σχοινοβασίες του πολιτικού προσωπικού. Το μείζον για τους πολίτες είναι η αξιοπρεπής επιβίωσή τους ήτοι η εργασία, η ασφάλεια και ο σεβασμός των δικαιωμάτων τους. Όλα τα άλλα, τη στιγμή που το πολιτικό σύστημα όζει κυριολεκτικά, είναι απλά φλύαρη, ανούσια και κακογραμμένη έκθεση ιδεών.
*Πολιτικός Επιστήμων – Τεχ.Γεωπόνος – Παιδαγωγός