Της Έδεσσας οι κερασιές
μιας Άνοιξης οι ομορφιές
και των ματιών το δάκρυ
για μιαν αγάπη του καιρού
στου «Λόγγου» το χλωμό φεγγάρι
και της «πόλης» τ’ ασημένιο βράδυ.
Μιας Άνοιξης οι κερασιές
του «Καταρράκτη» οι θύμισες
πίσω με φέρνουν στον καιρό
και στο «Βαρόσι» να μετρώ
όλου του κόσμου τα φιλιά
σε μια γλυκιά Πρωτομαγιά.
——————-
Της Έδεσσας οι κερασιές
μιας Άνοιξης οι αγκαλιές
και της καρδιάς το κλάμα
για έναν έρωτα τρελό
στου «Βράχου» τ’ αψηλό τ’ αγνάντι
και των «Μήλων» τ’ αργυρό ποτάμι.
——————–
Της Έδεσσας οι κερασιές
μιας Άνοιξης οι Κυριακές
και της Αυγής το χρώμα
για ‘κείνο που ‘χω στην ψυχή
και σε παλιό «γεφύρι» βγάζει
αχ! κερασιές της νιότης μου μαράζι!
ΔΩΡΟΘΙΩΤΗΣ
